Afsluitend

Deel 4: 2022 | (richting) einduitspraak rechtbank: volledige vadervervreemding met goedkeuring van de RvdK
in de voorgaande hoofdstukken is beschreven hoe een situatie is ontstaan waarin pad in de jeugdzorgketen is doorlopen, waarbij elke zin voor de realiteit lijkt te ontbreken. Er is een zeer negatief beeld over mij als vader ontstaan. Over de oorzaak hiervan was voldoende feitenmateriaal beschikbaar, maar dit werd genegeerd en ik heb dit beeld niet recht kunnen zetten. Ik heb jarenlang mijn uiterste best gedaan om voor mijn kinderen op te komen maar ik stond bij voorbaat al op 1 nul achter. En die achterstand bleef. Inmiddels zijn we in de zomer van 2022 beland. Ik kan de raadsmedewerker van de Raad voor de Kinderbescherming verwijten te zijn meegegaan in de onjuiste beeldvorming, ondanks de kritische beoordeling en uitspraken van twee medische tuchtcolleges. Ik verwachtte en verwacht nog steeds dat (medewerkers van) de Raad voor de Kinderbescherming aan waarheidsvinding doen en de belangen van kinderen centraal stellen. Ik was in de voorgaande jaren consistent in mijn verhaal maar bleef op verschillende manieren als vader genegeerd. Ondertussen duurde contactverlies met mijn jongste zoon steeds langer. En hoe alle experts ook weten dat dit niet had gemoeten, deed niemand er iets aan. In het voorgaande zijn voldoende feiten aan de orde genomen dat mijn ex-partner niet alleen zichzelf, maar ook een reeks organisaties voor de gek heeft gehouden. Sterker nog, zij kon tijdens het CS-Traject gewoon verder gaan. Het is bedroevend dat het CS-Team dit niet heeft ingezien. Inmiddels was duidelijk dat in oktober 2022 een eindzitting in de rechtbank zou plaatsvinden. Deze zou conform de afspraken een Raadsonderzoek moeten opleveren. Beter laat dan nooit, dacht ik. Naar MENU ^ Mijn familie wordt als "partij" betrokken Nu er een over mij een zeer negatief rapport van het CS-Team was verspreid, kreeg ik nadat er gesprekken hadden plaatsgevonden tussen mijn ex-partner en mijn familie via een e-mail de wind van voren: Ook werd in de e-mail een uitgebreid verhaal gebracht hoe mijn familie dacht over de gebeurtenissen zoals beschreven in de hoofdstukken hiervoor. Dit verhaal voldeed o.a. volledig aan de stellingen die mij ex-partner in de deed in 2021. Ik ga er ook vanuit dat zij ook bij mijn familie haar verhalen met zeer veel emotie heeft gebracht. In deze periode volgden meerdere e-mails van mijn familie met nieuwe beschuldigingen. Deze zouden in de aankomende eindzitting in de rechtbank ook aan de orde komen: » Vader is tijdens de opvoeding onnodig en veel van huis geweest.
» Vader moet ophouden met juridische trajecten te starten tegen zijn ex-partner. Er waren nu meerdere directe familieleden betrokken waarmee er echt twee kampen waren ontstaan. Dit werkte ook door naar familie verder weg en ik werd niet meer betrokken bij familie aangelegenheden.
Ik heb nog geprobeerd met een mediator een gesprek op gang te brengen, maar dat is niet gelukt. Mijn familie stuurde in oktober 2022 correspondentie aan de mediator die eindigde met: Dit soort onjuiste informatie was als waarheid geland bij mijn familie. Een normaal gesprek bleek niet meer mogelijk te zijn. Nogmaals voor alle duidelijkheid: ik ben geen enkel juridisch gevecht aangegaan tegen mijn ex-partner. Dit was juist omgekeerd het geval, en zij betrok de kinderen hierbij.
Ik ga verder niet meer in op de perikelen van de kampen. Vooral omdat de kinderen op de achtergrond nog een goede verhouding met elkaar hebben. Naar MENU ^ Op 11 mei 2022 ontving ik het eindrapport van het CS-team van Inter-Psy, tegen de voorschriften van Inter-Psy in zonder overleg of mogelijkheid tot bezwaren. De advocaat die mij tijdens de eerste en tweede zitting bijstond had het laten afweten. Ik moest dus op zoek gaan naar een andere vorm van juridische bijstand. Zoals ik eerder al eens aangaf, het Juridisch Loket kon mij hierbij niet helpen, want deze organisatie helpt alleen bij zaken die te maken hebben met een rechtbank. Dat het om een advies aan de rechtbank ging, deed er ook niet toe. Ik moest mezelf maar zien te redden. Ik heb in deze periode vele advocatenkantoren benaderd, maar zonder succes. Men zat vol, of men deed dit soort zaken niet. Op één kantoor na die het rapport wel wat mee vond vallen. Het was voor mij afwachten tot de eindzitting in de rechtbank die er rond oktober 2022 zou zijn. Het leek mij logisch dat ik in ieder geval daar mijn bezwaren tegen het rapport zou kunnen uitspreken en toelichten. Naar MENU ^ Nieuw verzoek aan de rechtbank gericht op mijn financiën. Voorafgaand aan de eindzitting ontving ik op deze dag een kopie van een nieuw verzoekschrift van de advocate van mijn ex-partner Eva P.. Nu er een vernietigend rapport over mij was verstuurd naar de rechtbank en Raad voor de Kinderbescherming was het tijd om mij financieel het leven onmogelijk te maken: Nu men in de jeugdzorgketen zonder uitzondering de kant van mijn ex-partner had gekozen door het feitenmateriaal niet te bestuderen en er een afstand tussen mij en mijn familie was gecreëerd, adviseerde advocate Eva P. nog voor de eindzitting een verzoek bij de rechtbank in te dienen om de gemaakte afspraken over financiën, gemaakt in de periode van de scheiding (2015), ongedaan te maken. Inzet was vooral ook op financieel vlak de afstand tussen mij en mijn kinderen te vergroten. Het verzoek bestond uit 11 pagina's (!) en bestond voor een groot deel uit allerlei veronderstellingen over mijn werkzaamheden. Ik kon zien dat er zeer oude sollicitatiebrieven van mij (ooit gecorrigeerd door mijn ex-partner) waren gebruikt om mijn kennis en expertise te beschrijven. Maar inmiddels was hierin al veel veranderd, maar dat was niet iets wat haar interesseerde, ook niet toen we nog getrouwd waren. Het was opvallend dat de argumenten in het nieuwe verzoek aan de rechtbank inhoudelijk grotendeels overeenkwamen met de inhoud van de berichten van mijn familie. Het begon steeds meer te lijken op een afrekening. Al met al werd het wel spannend welke zaak de rechtbank voorrang zou geven, of misschien tegelijkertijd zou gaan behandelen.... Naar MENU ^ De eindzitting in de rechtbank was vastgelegd op 21 oktober 2022. Een kantoorgenoot van mijn voormalige advocaat zou mij verder gaan bijstaan, omdat het (wederzijds) niet anders kon. In februari 2022, toen het CS-Traject dreigde te mislukken nam ik contact op met mijn advocaat en heb ik uitgelegd hoe het CS-Traject verliep en dat vooral niet alles aan de orde kon komen. De advocaat reageerde: Ik was teleurgesteld in de reactie. Want wat de rechter over het verleden vond, was niet gebaseerd op een dossier of onderzoek. Waarom het verleden het verleden moest zijn, was een ingeving van de rechter zelf. Ook: het CS-Team gaf contactherstel juist geen prioriteit aan contactherstel. Daarbij was ik niet uit op een onderzoek van de raad, maar ik zocht juist steun zodat wel alles ter sprake kon komen in het CS-Traject en dat er snel een poging tot contactherstel zou komen. In dezelfde periode was er ook telefonisch contact met de advocaat. Daarbij ging het ook over de financiële kant van de zaak. Want het geld van de gesubsidieerde bijstand was op, en zijn rol was daarmee uitgespeeld. Ik had daar wel begrip voor, maar er was nog geen enkel contact met mijn kinderen geweest waarom het contact in januari 2021 was verbroken, terwijl er nooit grote problemen speelden in mijn gezin. Dan kun je niet zomaar zeggen "mijn rol is beëindigd".
Toch was ook de advocaat er wel van overtuigd dat er conform de uitspraak van de rechtbank er een onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming zou komen nu het CS-Traject niet succesvol was.
Ik was niet alleen teleurgesteld in de advocaat, ik voelde me ook in de steek gelaten. Uiteindelijk kon ik ook niemand vinden die mijn zaak wilde overnemen, behalve een kantoorgenote van de advocaat die mij werd aangeboden. Naar MENU ^ Richting de eindzitting in de rechtbank: Er is enig overleg geweest tussen de vervangende advocaat en mij voorafgaand aan de zitting. Maar dat ging voornamelijk over wat zij niet zou willen aanroeren tijdens de zitting. Tijdens een gesprek de dag voor de eindzitting kwam naar voren dat zij het dossier op de belangrijkste punten niet kende. De praktische situatie rond de eindzitting m.b.t. contact en wie woont waar:
- Jongste zoon heeft sinds januari 2021 nog steeds geen contact gehad met mij (vader). Er is zeer beperkt informatie over hoe het met hem gaat en wat hij doet en wil gaan doen.
- Oudste zoon woonde in deze periode bij mij (vader) en heeft contact met beide ouders.
Met beide kinderen is nooit inhoudelijk gepraat over de gebeurtenissen in januari 2021 t/m de eerste zitting over de verzoeken van hun moeder aan de rechtbank. Met niemand, en dus ook niet met mij, behalve .... twee keer met de rechter voorafgaand aan de eerste zitiing en de eindzitting. Bij de derde en laatste zitting was de rechter (kinder)rechter mevrouw mr. T. ter Brugge.
Voodat ik in ga op de inhoud/verloop van de eindzitting, is het belangrijk dat de lezer in Hoofdstuk 3 kennis heeft genomen van een aantal processen die vooraf gingen. Hoewel bij deze processen geen onderzoek of kennis van dossiers is opgedaan of duidelijk is wat de situatie op de scholen van de kinderen is, gebruikt de rechter deze processen als uitgangspunt bij de eindzitting: (een samenvatting hiervan, in de vorm van popup, volgt binnenkort op deze plek) - De beschikking m.b.t. de verzoeken aan de rechtbank van mijn ex-partner van begin juni 2021.
- De rol van Centrum voor Jeugd en Gezin Westerkwartier en Bureau Kuipers & Houtman n.a.v. de beschikking van de rechtbank van mijn ex-partner in maart 2021.
- De rol van de Raadsmedewerker cholte van de Raad voor de Kinderbescherming tijdens en na de eerste zitting n.a.v. de verzoeken aan de rechtbank van mijn ex-partner in juni 2021 en het handelen van het Centrum voor Jeugd en Gezin Westerkwartier en Bureau Kuipers & Houtman n.a.v. genoemde de beschikking van de rechtbank.
- Het eindverslag van het CS-Team van Inter-Psy van mei 2022.
- Mijn bezwaren m.b.t. eindverslag van het CS-Team van Inter-Psy van mei 2022: tot de eindzitting op 21 oktober 2022 heeft geen enkele partij hierop gereageerd. Verder is interessant te vermelden dat een woordvoerder van Inter-Psy heeft verklaard dat het eindrapport van het CS-Team van Inter-Psy geen invloed heeft gehad op de adviezen aan de rechtbank, verloop van de eindzitting en de eindbeschikking. Naar MENU ^ Opening van de zitting
Hoewel de rechter over geen enkel onderzoek beschikte en niet op de hoogte was van belangrijk feitenmateriaal over mijn gezin, opent de rechter de zitting door haar beeld te schetsen van de situatie die was ontstaan gecombineerd met indrukken van de gesprekken met de kinderen die zij voorafgaand aan de zitting had. Opvallend was dat de nadruk werd gelegd op de onrust in mijn gezin met twee ruziende ouders: een vechtscheiding waar de kinderen veel last van ondervonden. In de voorafgaande hoofdstukken kwam al naar voren dat dit beeld niet juist was, en pas met de gang naar de rechtbank er grote onrust ontstond. Over het contactverlies met mijn jongste zoon kwam niet meer naar voren dan dat hij het naar zijn zin heeft zoals het nu is. Hij sloot het gesprek met de rechter af door te zeggen dat de verzoeken van zijn moeder aan de rechtbank "precies is wat hij wil".
Samengevat: de rechter schetst een beeld van de situatie in mijn gezin, zonder volledig geïnformeerd te zijn. Voor deze schets kiest de rechter een aantal uitspraken van de gesprekken met mijn kinderen van vlak voor de zitting. Naar mijn mening is de rechter ten onrechte op de stoel van de therapeut gaan zitten, door haar eigen beeld te gebruiken in de eindbeschikking. Na de opening van de rechter gaf de advocate van mijn ex-partner Eva P. aan dat moest worden afgezien van een raadsonderzoek. Vooral omdat zij en mijn ex-partner het niet meer nodig vonden dat feiten uit het verleden naar boven zouden komen. Hierna werd vanuit mijn kant uitgelegd dat het nog steeds niet duidelijk is wat tot het contactverlies heeft geleid, en vooral die keiharde anti-vader houding die van de ene op de andere dag was ontstaan bij mijn jongste zoon. Maar ook bij de problemen in de ontwikkeling en met de gezondheid van de kinderen, wat bij de rechter en raadsmederwerker Elisa S. niet bekend was, zou mijn rol als vader van groot belang zijn, heb ik uitgebreid kunnen uitleggen.
Ook heb ik toegelicht dat m.b.t. contactherstel het traject bij Bureau Kuipers & Houtman en de aanzet van het CS-Team van Inter-Psy averechts hebben gewerkt. Mijn jongste zoon was wars van gesprekken met therapeuten. Hij wilde dit niet, maar kon het ook niet opbrengen: hij ontweek het. Ik gaf aan dat een laagdrempelige oplossing meer kansen zou opleveren.
De rechter en de raadsmederwerker Elisa S. hebben voorgaande naast zich neergelegd. Het is niet betrokken bij de beslissingen in de eindbeschikking. Het is verder niet eens genoemd, behalve in de zin dat geen geen vertrouwen zou hebben in "de hulpverlening" en dat mijn opstelling/houding in de rechtbank en tijdens het CS-Traject niet zou deugen. Alleen heeft de raadsmedewerker Elisa S. met betrekking tot mijn voorstel voor laagdrempelige oplossing voor contactherstel aangegeven dat ik daarmee de stekker heb getrokken uit mogelijk verder in gesprek gaan met mijn [jongste zoon] (dit volgt later). Naar MENU ^ De raadsmedewerker Elisa S. aan het woord tijdens de zitting:
Vooraf:
1. Onderstaande is rechtstreeks overgenomen uit het Proces Verbaal (PV) van de zitting. De strekking komt overeen met de beschikking, maar het PV is hier iets uitgebreider over.
2. de raadsmedewerker heeft het over "deze stukken". De Raad voor de Kinderbescherming heeft nooit onderzoek gedaan naar mijn gezin en Elisa S. heeft daarom geen enkel dossier met objectief feitenmateriaal gelezen. Hoe het er in mijn gezin aan toe was gegaan, wist zij niet. Het betrof alleen stukken waarin negatief over mij geschreven werd:
- De verzoeken van ex-partner aan de rechtbank.
- Het verslag van Bureau Kuipers & Houtman (gepubliceerd zonder toestemming en dat wist Elisa S.).
- Het eindrapport van het CS-Team van Inter-Psy (bevat alleen procedurele informatie).
Het oordeel van Elisa S. tijdens de zitting, gebaseerd op eigen aannames: Nou, tot zover de aannames van een Rijksambtenaar over een een zaak waar zij geen enkel dossierstuk over heeft gelezen. De eerste alinea is voor mij zeer belastend, en de meeste lezers zullen dit herkennen. Ik ga er hier daarom niet verder op in. Kennelijk had raadsmedewerker Elisa S. ook niets gelezen over wat haar eigen organisatie en vele experts over "", (onherstelbaar) contactverlies en oudervervreemding schrijven. Wat hierboven staat is een persoonlijke mening, maar wel haar advies aan de rechtbank tijdens een zitting. Overigens heeft Elisa S. aangegeven dat zij het niet nodig vond mijn bezwaren tegen het eindrapport van het CS-Team te lezen. Zij vond Inter-Psy een hoog aangeschreven professionele organisatie en zij had daarom geen kennis van genomen van mijn bezwaren. Elisa S. werkt nog steeds voor de RvdK, met haar eigen werkwijze. * Dan nog over het fragment van de raadsmedewerker: Wat de raadsmedewerker hier zei was dat ik maar eens moest ophouden met het sturen van die vele Appjes aan mijn jongste zoon. Dat zou de druk op hem verminderen. Het werd gebracht alsof ik zou stalken. Ik ben hier tijdens de zitting zeer boos over geworden. Ik heb netjes gewacht tot een moment dat ik het woord kreeg, maar ik heb toen duidelijk te kennen gegeven dat ik hier diep beledigd en verdietig over was. Dit is buiten het PV en eindbeschikking gelaten.
Wel heeft Elisa S. in 2024 mijn over mijn App-verkeer met mijn [jongste zoon] uit de periode 2021-2022 voor een commissie tegen mij verklaard over haar uitspraak tijdens de eindzitting: Op 19 maart 2025 ging de RvdK nog dieper door het stof na bestudering van de daadwerkelijke berichtgeschiedenis over mij te zeggen: Maar deze uitspraak was 2,5 jaar te laat! Mijn "stalken" was in 2022 al bij de rechter in haar advies terecht gekomen en was de beschikking hierop gebaseerd. Een excuus kon er niet af... Sterker nog. Elisa S. was diep beledigd dat ik haar ter verantwoording had geroepen. Uiteraard heb ik mijn bezwaren tegen eindrapport van het CS-Team van Inter-Psy aan de orde gebracht. De rechter zei hier tijdens de zitting nog over: Het stuk met mijn bezwaren was dus binnengekomen bij de rechtbank! Maar, het werd niet behandeld. Waarom werd niet gezegd. Helaas betekende dit ook dat er niets mee werd gedaan zoals uit de voordracht en adviezen van de raadsmedewerker aan de rechtbank is gebleken. Praktisch gezien betekent dit: het is niet mogelijk bezwaar te maken tegen rapportage van een CS-Team van Inter-Psy. Ook al doet iemand dit, de Raad voor de Kinderbescherming en de rechtbank doet niets met bezwaren tegen rapportage uit een Complexe Scheiding Traject. Als laatste over de eindzitting. Wat er omging in de kinderen, waarom er niet gepraat werd en waarom tot nu toe geen alarmbellen gingen rinkelen, had ook in de communicatie met de scholen van mijn kinderen naar voren kunnen komen. De informatie die daarin voor het oprapen lag, werd ook in de de eindzitting niet meegenomen. Ik had hier over geschreven in mijn bezwaren tegen het eindrapport van Inter-Psy, maar werd zoals eerder beschreven niet gelezen door de raadsmedewerker en ook niet behandeld door de rechtbank. Naar MENU ^ 26 oktober 2022: De eindbeschikking wordt beschikbaar gesteld Het verloop van de zitting en de inhoud van eindbeschikking rechtbank was teleurstellend eenvoudig:
Alles zou blijven zoals het op de dag van de zitting was. Geen (raads)onderzoek, geen waarheidsvinding, geen (poging tot) conctactherstel of een inhoudelijk gesprek met de kinderen onder leiding van een deskundige. RvdK en rechter bleven na anderhalf jaar vasthouden aan hun aannames met een beeld van twee ruziënde ouders. Feitenmateriaal werd niet geraadplaagd. Wat er op de voor- en achtergrond heeft gespeeld (een opeenstapeling van dingen, verder kwam men niet), niemand wilde het weten. Tot op de dag van vandaag. Contact met mijn jongste zoon is er niet meer geweest, en mijn oudste zoon sluit zich daar na enige tijd bij aan zonder hierover een goed gesprek te hebben gehad. Nog twee bijzonderheden in de beschikking: 1. Het is nogmaals interessant te vermelden dat een woordvoerder van Inter-Psy heeft verklaard dat het eindrapport van het CS-Team van Inter-Psy geen invloed zou hebben gehad op de adviezen van de RvdK aan de rechtbank, verloop van de eindzitting en de eindbeschikking. Inter-Psy vond het daarom niet nodig het eindrapport van het CS-team op basis van feitenmateriaal bij te stellen. Maar het rapport juist wel veel invloed. Raadsmedewerker Elisa S. heeft meerdere belastende uitspraken van het CS-Team verschillende keren aangehaald. Mijn bezwaren tegen het rapport van het CS-Team van Inter-Psy zijn nooit behandeld of beoordeeld. Ondertussen is het rapport wel rondgegaan en is het onderdeel van verschillende dossiers geworden. 2. Wat opvallend was aan de beschikking is de aandacht die de rechter besteed aan haar gesprek met mijn kinderen voorafgaand aan de zitting. Rechter ter Brugge doet hier vooral een mislukte poging om "op de stoel van de therapeut te gaan zitten". Wat zij vooral niet in overweging neemt is dat de kinderen op het moment van het gesprek met haar nog niet wisten wat de reden was waarom ze (weer) naar de rechtbank moesten komen en met haar moesten praten: het moest van de rechtbank, en het misschien zou bij mama gaan wonen beter zijn. Dat het om verzoeken van hun moeder ging en waar alle onrust vandaan kwam, werd hun niet verteld. Toen mijn oudste zoon 18 werd, heb ik hem gevraagd of hij meer wilde weten over de gang naar de rechtbank. Pas toen hoorde hij hoe het werkelijk zat. Gezien het voorgaande stapte de rechter al gauw heen over over de mentale problemen die bij mijn oudste zoon speelden. De continue bemoeienis van de vele hulpverleners en het vooruitzicht van het gesprek met de rechter deden hem erg veel. Maar dit was niet van groot belang voorde rechter.
In de beschikking deed de rechter uitgesproken verslag gesprek met het gesprek mijn jongste zoon. Hij zou blij zijn dat hij bij zijn moeder kon wonen zonder in gesprek te hoeven gaan met zijn vader. Waarom hij dat vond, heeft de rechter niet vermeld. Ook rechter ter Brugge geloofde in de "". Tenslotte over de beschikking:
Omdat mijn kinderen inmiddels ouder waren vond rechter mr. ter Brugge het aangekondigde onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming niet meer nodig. Dit goldt ook voor het het "startgesprek" wat collega (kinder)rechter mevrouw mr. L.E.A. Jonkers had opgedragen voor de zomervakantie van 2021 te laten plaatsvinden. Dit startgesprek wat mede door raadsmedewerker Elisa S. niet doorging, is in de beschikking niet meer aan de orde gekomen. De laatste mogelijkheid om een gesprek aan te gaan met de kinderen en te weten te komen wat er op de achtergrond speelde en wat ik misschien beter kon doen, werd hiermee defintief de grond in geboord. Maar ook de toekomstige gevolgen dat er geen feitenmateriaal meer zou worden geraadpleegd, werden door raadsmedewerker Elisa S. en rechter ter Brugge genegeerd. Dat rechter mr. L.E.A. Jonkers werd vervangen door rechter mr. ter Brugge is overigens zeer ongebruikelijk zoals te lezen is in de overheidsuitgave Vechtscheiding: één gezin, één zaak, één rechter. Wanneer deze website van het begin tot hier is gelezen, zal vrijwel elke lezer concluderen dat er bewust afstand is gecreerd tussen mijn kinderen en mij. Als een ouder tot twee keer toe bij twee verschillende rechters het verzoek doet dat de rechtbank ervoor moet zorgen dat mijn kinderen hun post niet meer op mijn adres komen ophalen, wat moet je dan nog meer weten? Als mijn ex-partner een gesprek met mij onder leiding van een professional weet om te buigen naaer "een traject", en iedereen (inclusief de rechter) deze term en resultaten overneemt. Dan is het een dooddoener dat Rechter ter Brugge in de beschikking nog vermeld dat ouders beide verantwoordelijk zijn voor een goed contact van kinderen met beide ouders: Bovenstaande gelezen?: graag nog eens aangeven dat ik m.b.t. jongste zoon niet weet hoe hij er nu uit zit, wat hij doet, waar hij woont, etc. Na 14 jaar was hij van de ene op de andere dag uit mijn leven verdwenen, en dat is een groot verlies.
(ook gek dat er maar één verzorgende ouder kan zijn....) Wat blijft rondzingen is waarom er geen onderzoek gedaan is en waarom het startgesprek werd afgeblazen. Vond men het niet genoeg van belang? Als dat zo is: hoeveel pijn en verdriet moet er zijn door het een verlies van een kind om het de moeite te vinden om de waarheid boven tafel te krijgen? Is het genoeg als een raadsmedewerker een juist beeld van mijn gezin denkt te hebben? Er was nooit sprake van grote onrust en absoluut geen huiselijk geweld. Op een gegeven moment was er in de jeugdzorgketen zoveel geblunderd dat men niet meer terugkon. En dan, waar hebben de dat vaker gezien gezien, worden belangen van (overheids)organisaties groter dan die van individuele burgers en daarbij kan nu ook een alleenstaande vader zonder kinderen worden gerekend. Op 22 oktober 2022 was de klus m.b.t. mijn gezin geklaard, op naar de volgende! Nog een keer dit: Wat zorgelijk is na bovenstaande te hebben gelezen: Mevrouw Elisa S. was niet alleen Raadsmedewerker in een zaak met mijn gezin. Zij is ook betrokken bij vele andere zaken en gezinnen. Wat nog zorgelijker is: Mevrouw Elisa S. is ook docente aan de Hanzehogeschool Groningen. Zij geeft haar visie en werkwijze door aan studenten. De beschikking van de rechter bracht nog een aantal naschokken in gang:
- Nog een rechtzaak tegen mij: nu ik zo goed als buiten spel was gezet m.b.t. de omgang met mijn kinderen en eerder al een flinke graai in de gezamenlijke pensioenkas was gedaan gingen mijn ex-partner met advocate Eva P. verder om op mij op ook alle mogelijk financiele terreinen het leven moeilijk te maken. Ik moest me in begin 2023 weer bij de rechtbank melden. Ik heb hiervoor een nieuwe (pro deo) advocaat moeten zoeken. De advocate die bereid was mij verder te helpen was ook bijzonder curator bij de Rechtbank Noord-Nederland en kon daarom flink tegengas geven omdat veel argumenten van mijn ex-partner met advocate Eva P. betrekking hadden op de laatste 10 jaar en de ingediende verzoeken. Bij de zitting was weer mr. ter Brugge als rechter aanwezig. Deze keer trof ik haar meer aan mijn kant. Dit was het laatste optreden van advocate Eva P. met betrekking tot mijn gezin. - Een kafkaiaans advies: ik had de inhoud van de beschikking van 22 oktober 2022 een tijd laten bezinken. Niet om het erbij te laten, maar om te bedenken wat ik er mee aan moest: een klacht tegen Inter-Psy indienen of in beroep gaan tegen de uitspraak. In de periode van laatste zitting over financiele kwesties heb ik dit ook aan mijn advocate voorgelegd. Zij gaf aan dat mijn redenen om in beroep gaan niet van toepassing waren op een beroep tegen de beschikking van 22 oktober 2022. Zij gaf aan dat het meer passend was een klachtenprocedure te beginnen tegen het CS-Team van Inter-Psy. De avocate en bijzonder curator was zeer overtuigend en vasthoudend over haar advies. In 2023 begon ik een klachtenprocedure tegen Inter-Psy en verliep in begin 2023 ook de termijn voor een beroepsprocedure tegen de beschikking van 22 oktober 2022.
Het zal u niet verbazen: op een later moment, na diverse procedures, zou mij van overheidswege het bericht bereiken dat ik juist wel in beroep had moeten gaan tegen de beschikking van 22 oktober 2022. Omdat ik dat niet had gedaan zouden verdere procedures tegen overheidsorganisaties geen zin meer hebben. Afzonderlijke klachtenprocedures met interne klachtencommissies heb ik al eens eerder aan de orde gebracht. Deze bestaan eigenlijk alleen voor de vorm en nemen vaak alleen veel onnodige tijd in beslag. Op 18-12-2025 verscheen hierover een waarin ook naar voren kwam dat het disfunctioneren van klachtenbprocedures nu ook bij de politiek in Den Haag was aanbeland. - De "23 jaar troost": Inmiddels zijn we in het verloop van de vadervervreemding in mijn gezin aangekomen bij fase waarin de deskundigen in de jeugdzorgketen komen met de aanbeveling: “accepteer het”. En dit is juist een fase waarin de pijn en gevoel van onmacht het grootst is. “Accepteer het, dat is het verstandigste wat je kan doen”. In wat voor verwoordingen dan ook, dit werd mij in de ze fase vaak als advies gegeven.
Maar het viel me op dat er meerdere deskundigen waren die nog een stap verder gingen. Deze gaven aan: “Kinderen, vooral jongens, worden pas volwassen vanaf 23 jaar. Tegen de tijd dat jouw kinderen die leeftijd bereiken dan kloppen ze vroeger of later bij je aan. En dan zien ze vaak in dat de situatie tijdens het ontstaan van de oudervervreemding heel anders was dan als ze toen dachten. En vaak ontstaat er dan weer een hele mooie band. Vaak nog beter dan die met de andere ouder.” Met bovenstaande dachten betreffende deskundigen troost en goed vooruitzicht te bieden. Een aantal van deze deskundigen heb ik geprobeerd uit te leggen dat deze geboden troost ongepast is. Want je krijgt (meestal) maar één keer in je leven kinderen en je kan maar één keer samen met hen aan hun ontwikkeling kan werken. En dat door slechte procedures met de nodige aannames van jeugdzorgmedewerkers 8 tot 10 jaar van die ontwikkeling wordt weggenomen, kan op geen enkele manier worden ingehaald. Bovendien, wat men zich niet realiseert, is dat op 23-jarige leeftijd dan weer allerlei oude wonden worden opengehaald, bij kinderen, ouders en de omgeving er omheen. Dat wil je toch niemand aandoen? Ik vind niet dat de confrontatie of conflict die tijdens de periode van oudervervreemding speelt moeten worden voortgezet. Maar zit natuurlijk wel heel veel ruimte tussen het voortzetten van de confrontatie/conflict of oudervervreemding toestaan/accepteren. Bij het laatste is wetenschappelijk vastgesteld dat kinderen vaak schade oplopen en wordt al langere tijd voorgeschreven feitenmateriaal te raadplegen en in een vroeg stadium contactverlies te voorkomen. Waarom raadsmedewerkers van de RvdK nog steeds met aannames werken (en waarheidsvinding afwijzen) en bij meerdere schakels in de jeugdzorgketen bij beginnend contactverlies geen alarmbellen afgaan, is niet te begrijpen. Naar deel 5: 2023 - 2025 Naar MENU ^